1) رسيدن به قله دانش

2) تحولات علمي فرهنگي و اجتماعي در دست شماست

3) تشکلهاي اسلامي و مجموعه هاي دانشجويي، معارف و معرفت اسلامي را در خودشان عمق ببخشند

4) پيشرفت کشور حاصل قدرت علمي شماست

5) حفظ مشخصه هاي محيط دانشجويي

6) عبور از ايستگاه هاي موقت و کوچک

7) آزادي بيان از تريبون ملي

8) حمايت از تحقيق دانشجويان

9) اعتمادبه نفس ملي، دست‏آورد انقلاب اسلامي 

10)خود کم بيني، يک بيماري خطرناک

11) تلاش دائم براي ادامه‏ ي راه

12) اعتماد به نفس زمينه‌ساز بروز استعدادها

13) جهاد علمي

14) ماموريت نسل جديد

15) مسير پيشرفت

1) رسيدن به قله دانش  _____________________________________________________________________ 

بنده در يكى از همين ملاقاتها به دانشجوها گفتم شما براى پنجاه سال آينده برنامه‏ريزى كنيد؛ توقع ما اين است. منظورم در زمينه‏ى علم است. هدف را اين قرار بدهيم كه پنجاه سال بعد، كشور شما يكى از مراجع عمده و درجه‏ى اول علمى دنيا باشد؛ به طورى كه اگر كسى خواست با تازه‏هاى دانش آشنا شود، مجبور بشود زبان ملى شما را ياد بگيرد؛ همچنانى كه اين دختر عزيزمان گفتند كه ما مجبوريم زبان بين‏المللى را ياد بگيريم؛ راست هم مى‏گويد. انگليسيها با زرنگى زبان خودشان را زبان علم و زبان بين‏المللى كرده‏اند و هر چه شما مى‏خواهيد ياد بگيريد و هر چه مى‏خواهيد بخوانيد، مجبوريد زبان آنها را ياد بگيريد. شما كارى كنيد كه در پنجاه سال آينده، همين نياز به زبان فارسى شما باشد. اين، يك آرزوست؛ يك قله است؛ مثل قله‏ى دماوند، مثل قله‏ى توچال، كه نگاه كردن به آن، هيجان‏انگيز است؛ شوق رسيدن به آن، در دل همه به وجود مى‏آيد؛ اما چه كسانى مى‏رسند؟ بايد كفش و كلاهش را آماده كنيد؛ بيشتر از آن، بايد همتش را آماده كنيد و راه بيفتيد .

من در نسل جوان كشورمان، اين استعداد را مى‏بينم. من نمى‏خواهم گزافه بگويم، شعار هم نيست؛ هيچ كس از ما توقع نكرده كه بياييم اين حرفها را بزنيم؛ اينها واقعيت است. جوان ايرانى در استعدادهاى گوناگون، يك ظرفيت سطح بالا را داراست. اگر ما مسئولان نشناسيم، گناه ماست؛ اگر خودِ او اين ظرفيت را نشناسد، گناه اوست. گناه هم نتيجه‏ى خودش را دارد؛ از راه ماندن و به مقصود نرسيدن است. اما اگر چشم را باز كنيم، راه را پيدا كنيم، همت بگماريم و هدف را گم نكنيم، بدون ترديد خواهيم رسيد .

آنهايى كه امروز در قله‏ى دانشند، هميشه اين‏طور نبوده‏اند. همين امريكا كه امروز از لحاظ علمى از همه‏ى مراكز علمى و كشورهاى دنيا جلوتر است، صد سال پيش براى ابزارهاى عادى جنگىِ خودش، محتاج انگليس و فرانسه و ايتاليا بود. تاريخ را بخوانيد! در جنگهاى داخلى امريكا - به جنگهاى انفصال معروف است؛ جنگ بين شمال و جنوب امريكا. جنوبى‏ها مى‏خواستند جدا شوند؛ اما شماليها مى‏جنگيدند و نمى‏گذاشتند كه آنها جدا شوند؛ جنگ چهارساله كه در حدود سالهاى هزار و هشتصد و شصت تقريباً، صد و پنجاه سال پيش اتفاق افتاد - دو طرف موفقيت خودشان را در اين مى‏دانستند كه بتوانند مثلاً يك كشتى جنگى يا يك توپِ از فلان نوع را از انگليس بخرند، از اقيانوس اطلس عبور بدهند و برسانند به اين طرف. آن زمان، امكانات نداشتند؛ اما امروز در قله‏ى علمند؛ چون تلاش كردند. تلاش به دين و ايمان و كفر و اسلام، ارتباطى ندارد؛ قرآن اين را مى‏گويد. من بارها اين آيه را گفته و خوانده‏ام: «كلاًّ نمدّ هؤلاء و هؤلاء»؛ ما به همه كمك مى‏كنيم؛ اين سنت الهى است. هر كس در راه يك مقصودى تلاش كرد، خداى متعال اين سنت را قرار داده است كه اين تلاش به نتيجه خواهد رسيد. مشكل كسى كه عارى از معنويت است، جاى ديگر است؛ مشكل او يك بعدى بودن، تهيدست بودن از يك ثروت لازم ديگر است و همت را فقط متوجه يك بخش كردن است، كه آن وقت ضررهايش را هم دارند مى‏بينند. امروز جامعه‏ى امريكايى تا خرخره در گنداب اين ضررها دست و پا مى‏زند و بدتر هم خواهد شد؛ همينها روى سرشان را هم خواهد گرفت. اين حوادث تاريخى، ظرف يك سال و پنج سال و ده سال به وجود نمى‏آيد؛ بلكه در ظرف صد سال، صد و پنجاه سال به وجود مى‏آيد؛ اينها به آن اواخرش رسيده‏اند و مشكلات جدى‏اى دارند، كه حالا بحث ما در آن‏باره نيست. پس، بايد كار و تلاش كرد. من اين استعداد را در شما مى‏بينم

در ديدار اساتيد و دانشجويان‏ دانشگاههاى استان سمنان(18/08/85(

2) تحولات علمي فرهنگي و اجتماعى در دست شماست ________________________________

مطلبى كه من مى‏خواهم به شما عرض كنم، حول و حوش يك آيه‏ى قرآن است. آيه‏ى معروفى است: «انّ اللَّه لايغيّر ما بقوم حتّى يغيّروا ما بأنفسهم». تغييرات به دست شماست. كليد تحولات اجتماعى و تحولات عظيم در دست شماست؛ مضمون آيه اين است. يك جاى ديگر در يك دايره‏ى محدودتر مى‏فرمايد: «ذلك بأنّ اللَّه لم يك مغيّرا نعمة أنعمها على قوم حتّى يغيّروا ما بأنفسهم». اين آيه، پسرفت را مى‏گويد. خداى متعال پسرفت را نصيب هيچ كشورى نمى‏كند، مگر خودشان به دست خودشان بكنند. تغييرِ موجبِ پسرفت را خودِ ملتها به وجود مى‏آورند. و شبيه اين مضمون در آيات متعدد ديگرى هم هست كه مرجعش به همين است. خلاصه‏ى اينها چيست؟ خلاصه‏ى اينها اين است كه شما آحاد انسان، سر رشته‏دار تحولات جامعه هستيد؛ شما هستيد كه تحول و تغيير را ايجاد مى‏كنيد. عزمِ انسان، تعيين كننده است.

بعضى ممكن است بگويند منظور از عزم انسان چيست؟ اراده‏ى چه كسى؟ اراده‏ى منِ يك نفر، توى يك نفر، اراده‏ى چه كسانى مؤثر است؟ اين البته جزو بحثهاى دامنه‏دار است، لكن من مى‏خواهم فى‏الجمله عرض بكنم كه عزم يكايك انسانها در حد خودش تأثير دارد؛ نه فقط در مسائل شخصى - كه تأثير تام دارد - بلكه در مسائل اجتماعى. ما اگر چنانچه آرزوهامان، هوسهامان، هواهاى نفسانيمان در فعاليتهامان حاكم شوند و در رفتار ما، عقل كنار بيايد و محاسبه‏ى درست كنار زده شود، اين كار در ايجاد يك سلسله تحولات منفى در جامعه تأثير مى‏گذارد. حالا يك مثال كوچكش را عرض بكنم: شما مى‏رويد يك جنسى را از �